تقدیم به جاودانه ترین ترانه ای که دوست می دارم . . . محسن
زمین در بهار تو را خواب دید و خزید
به یک مدار پر از شعرهای بی واژه
سکوت سرخ ستاره پر از سرود تو بود
و من غریق نگاهت، ترانه ای ساده!
من و درخت و پرنده، پر از دعای عروج
تو در نیایش باران، شکوه ساز خدا
کجاست آن نت هشتم که پرده دیگر شد
به شور تازه ای از خود ببر نوای مرا
عصمت بالهایت
گم میشود...
در مژگان فلزی این چشمان خاردار...
مرز به مرز...
- وحی آوردهای؟
ما ...
از آرزوی پیامبر شدن میترسیم...
از غار ... از تنهایی ... از تو...
- معراج؟ ... نه!
ما ...
در هراس وسوسه بالهایت
بالهایمان را فروختهایم
تا زنجیر طلایی از پا بیاویزیم
پر از بغض پوسیده پرواز
چون پروانهای دلبسته کرم شدن...
- نور ؟ نه!
ما ...
تمرین میکنیم
تاریکی را
در برهنگی تودرتوی پیله دستهجمعیمان...
و خوردن را
غرق در هراس بیانتهای گرسنگی
و تناسل کرمگونه را ...
در برمودای لزج غذا و تخم و مدفوع...
- راز؟ نه!
ما ...
ایمان آوردهایم ...
به سکونت در نوشدارو
و مخدر
و فراموشی
ایمان آوردهایم ...
به قانون سقف ...
و دیوار
به حماقت ...
و بوی تهوعآور گوارش
- شگفتی؟ نه!
ما ...
خیره نمیشویم ...
به آسمانی که مال ما نیست ...
و بعدهایی که نمیشناسیم
چون پارهخطی
که بر صفحهای محبوس میخزد ...
پر از نقطههایی
که به هدف بودن تظاهر میکنند ...
به نام خود خود خودت
کاش بزرگتر بودم و بیشتر میشناختمت
کاش بیشتر بودم و هر ذرهام به دنبال نشانهای میگشت
کاش . . . نزدیکترین دوستت بودم و در گوشم زمزمه میکردی: "وصطنعتک لنفسی!"
کاش قطرهای از اراده تو بودم در رگها هستی و مرزی نبود که نامش را "من" بگذارم . . .
لطفا من را پس بگیر از خودخواهیهایم و مالک تمام لحظههای من باش.
خدای عزیز! یادم هست که قول دادهبودم دنیا مرا دگرگون نکند. خوب میدانی که عوض شدهام! تمام زندگی در ذرات وجودم رنگ به رنگ میشود و من گاهی اینجا را با خانهام اشتباه میگیرم و آرزوهایم کوچک و کوچکتر میشوند.
اما هنوز میجنگم! آرزوی دیدن و شنیدن و دانستن مرا به موجود بزرگسالی تبدیل کردهاست که از ورای قلب کودکانهاش گاهی، دغدغههای ملالآور دنیای آدمبزرگهای روزمره را هم میفهمد. اما باور کن که هجوم تمام ثانیههای پیشین را در هراس از زمینیشدن، از لذتهای فراموششدنی و از فراموشکردن عامدانه زمان، بیتاب گریختهام.
از ورای تمام نادانیهایم، میدانم که رهاشدهای سرگردان نیستم زاده تخیل خدایی فراموشکار
دنیای شگفتانگیز من در وحدت نامکررش مرا به تو پیوند میدهد و آرامم میکند ؛ که چنان نامتناهی مرا آفریدهای که در سلسله سقوط و صعودهایم، از کشف تو ناکام نخواهم ماند.
خدای عزیز! در تمام راهم دانستهام که بیهوده مرا به هزاران ورطه پرتاب نکردهای و عاشقانه ایمان داشتهام که تمام راه به ظاهر گسسته زندگیم یگانه است. چون تو یگانهای! و اکنون در پرتو وحدانیتت موجود واحدی خواهم شد. با خودم. با تمام خودم متحد میشوم و شاخههای اضافهام را با چشمهای باز، خود هرس خواهم کرد.
خدای خوب و مهربان که "رب" ما هستی و این بزرگترین اقتخار ماست! چشمهای ما را رو به بیکران حضورت بگشای، رو به علم بینهایتت و حقایق عمیق تمام جهانها
و قلبمان را پاک پاک پاک، تنها برای خودت و آنچه نیکو میپسندی نگهدار.
و ذهنمان را آزاد از هر چه سرگردانی و سرگرانی، وقف راه جاودانت کن در آموختن علم و معرفت حقیقی
و جسممان را مرکب روح بلندی قرار ده که جز وصال تو هیچ آرزویش نیست.
پروردگار عزیز! خواهش میکنم، حتی یک نفس ما را به حال خودمان رها مکن و هرگز به آنچه در توانمان نیست میازمای و مصونمان کن از کوچکترین اندیشه، آوا و عملی که از تو دورمان میکند و ضمیرمان را آلوده.
پروردگارا! کمک کن که هرگز از یاد نبریم کودک بودهایم و پیر خواهیم شد. پس خلوص و کنجکاوی کودکی را در نهادمان جاودانه کن و لیاقت احترام و محبت به سالخوردگان را از ما دریغ مدار.
پروردگارا! ما را از مسخشدگی در باتلاق قضاوت و تعصب و خودبرتربینی و جهل نجات فرما و یاریمان کن که از آزاد اندیشیدن و آزاد گام برداشتن خود را محروم نسازیم.
پروردگارا! کمک کن که وعدههای نفس را با عهد تو اشتباه نگیریم و خودبزرگبینیمان زنجیر بردگی بر گردن ما نیافکند و منفعتجویی گذرای خویش را ترازوی سنجش کرامت بشر نسازیم.
پروردگارا! یاریمان کن که یادمان نرود هیچکس بنده و برده ما نیست و خلیفه تو بودن، نماینده علم و لطف و قداست و رحمت تو بودن است نه ستم کردن بر خویش و غرق شدن در عمق ناشناخته خواستن و آلودن و گمشدن.
پروردگارا! یاریمان کن که باور کنیم "تو وجو داری!" و نمیتوان فریبت داد و هرگز در دروغ مصلحت نجوییم.
کمک کن که هرگز چشممان را بر باران رحمت و نوازش محبتت نابینا نسازیم و شاکر باشیم بر گنجهای عظیمی که در گوهر سلامتی، خانواده و دوست به ما سپردهای.
پروردگارا! کمک کن که هرگز از یاد نبریم که هیچکس بهتر از تو مصلحت ما را نمیشناسد و هیچکس بیشتر از تو ما را دوست ندارد و سرشارمان کن از خویش تا آیینه رحمت و عظمت تو باشیم.
پروردگارا! ما را چنان از نورت متبرک فرما که جز تو هیچ نباشیم!
آمین
آرزومند بندگیت: ئاسو.
در آن سرگیجه تاریخی روشن
زمین تکرار شوق تو
به کشف چشمهایم بود
و من...
این قصه کوتاه بیپایان و بی آغاز
هنوز در خوابهای سرد یک سیاره کوچک گرفتارم!
هنوز در چارچوب عادت خاکم به آب و نور
و نیرنگ زمان،
چرخیدن من را
پر از ترس گذشتن میکند هر دم
درختان در من و من ...
ریشهام گم در غم طوفان
پرم از ابرهای تشنه آواره در دریا
و رود از من به من جاری ...
چرا من در تو با تو سخت بیگانه؟
پرم از نور و بس تاریک؟
پرم از نام و بس نادان؟
اسیر داوریهایم
پرم از مرز، پر از زندان...
من از پایان نمیترسم!
مرا آغاز کن در خود
مرا دیوانهتر از پیش
غریق راز کن در خود...
پدر بزرگ !
چشمان کشتیات در گرگ و میش کدام فلسفه
به گل نشست؟
که . . .
در سراشیبی نردبان شکستهاش،
واژگان – واژگونه- جفت میشوند؟
لگدمال شوق تنازع
پدر بزرگ!
چشمت . . .
با کدام لنگه چشم خواب آلود
جفت شد؟
که . . .
یادت نیست
لنگه چشم جاماندهات
در ضیافت حشراتی
که سوار نکردی
هنوز . . .
باور نکردهاست
جهانشمولی عدالتت را!
ارثیه من کن!
اضطراب نامتناهی
تپش دستانت را
در هیاهوی . . .
تناقض هزار افسانه ناقص
پسران دیگرت . . .
بر طوفان آویختهاند
به جای کوه . . .
برف . . .
رنگینکمان . . .
آفتاب . . .
. . .
در باران درخت . . .
سنگ ماند !
در انقراض کپک و نی و انار
. . .
نه ردپای سگ بیدارش کرد
نه چرخش چشمهای تراکتور . . .
واژه...
راه میشود
گم...
در ردپای گمشدهگانت
بر کفر حلقه تسبیح
مارپیچ میشود
سرگردان
گرد
حفره ضمیر "من"
سکوت میکنم...
تمام فریبندگی
" آمین" را
به من جنگلی بده
بدون جاده
درخت به درخت میرویم...
سطرها...
پر از گورند...
من مست بیچراغ را!
شهاب میشود
واژگان نگاهت
به تعقیب استخوانهای توخالی کالبد من
آویزان ...
از تارهای نامرئی تعادل
میپیچد
در من
گم میشود
بامن
لایه لایه
در موسیقی نامکرر
ستارگان سکوت
و ... من ...
تهی از سقفی
رستنگاه طنابهای مخفی اطمینان
فرو میافتم
از تن ترسوی بندبازی غریبه
به لبخند رمزآلود دلغکی فضول
گامهایم...
گم در هیاهوی سیرک باستانی آدم
نه میچسبد
نه سر میخورد
بر غلتهای آن میوه مشهور
بدون گرانیگاه
من ...
فاش میکنم...
به ترانه
در باران شهاب...
و هنوز ...
ردپای فرشتگانی را میبوسم
که مرا
اشتباه گرفتهاند
با شیطان آشنایشان
منقارت ...
که از دهانم بیرون بیاید ...
چند گام...
در کدام پرده...
صبر میکنی
بر سپیدی نتهای این دفتر خط دار؟
منقارت را قورت بده!
...
کلاغ !
نه کبوتر میشود
نه پرستو...
...
بالهایت را گم کردهام!
جوانه زدند
از تمام چشمهایی که نمیدید
نه به اختیار
فریب فطری بود
از میراث باستانی عادت
در سرازیری تناسخ
کرخت،
قد میکشید
سکوت بدبوی دخمه
در عمق کپکزده جوانههای کور
که نخواهند دانست
بدون خاک
سبزینه
هرزه است!
